Een bronzen beeld en tevens urn.

Een tastbare herinnering aan de onvoorwaardelijke band tussen mens en hond.

Kunda was een prachtige rodesian ridgeback. Zijn baasje, Rob, belde mij met een ontroerend verzoek: of ik vóór het weekend wilde langskomen om een bronzen beeld van zijn ernstig zieke hond te maken. De maandag daarop zou Kunda moeten worden ingeslapen.

Toen ik aankwam, vertelde Rob dat het beeld ook moest dienen als urn, zodat hij Kunda na de crematie altijd dichtbij zich zou hebben. Terwijl ik de foto’s maakte, gebeurde er iets heel bijzonders: Kunda stapte onverwacht uit zijn mand, liep naar buiten en ging in de zon liggen. Hij nam spontaan een pose aan die zoveel kracht en rust uitstraalde dat ik die houding heb gebruikt voor het beeld. Rob was diep geraakt, de hond was al twee dagen zijn mand niet uit geweest. Het was een magisch moment vol betekenis.

Enkele jaren later belde Rob’s moeder mij; Rob was overleden en zijn laatste wens was dat zijn as zou worden bijgezet in de urn bij Kunda. Ik heb met eerbied en ontroering ook die wens in vervulling gebracht.

Dit verhaal van liefde, verlies en verbondenheid laat zien wat een herinneringsbeeld van een huisdier kan betekenen. Een blijvende tastbare herinnering aan een bijzondere vriendschap.